दिवळीतला गणपती..!

अभिजित दिंडे, कोकरूड
गुरुवार, 1 सप्टेंबर 2016

अरेऽऽ, आमच्या वेळचा गणेशोत्सव म्हणजे..!

सध्या रस्त्यांवरून संध्याकाळी चक्कर मारली, की गणपतीच्या आगमनाची तयारी सुरू झाल्याचा एक मस्त ‘फील‘ येतो.. गणपतीच्या मूर्तींचे स्टॉल, मखरं आणि इतर सजावटीचं साहित्य वगैरे पाहिल्यानंतर प्रत्यक्ष गणपती घरी यायच्या आधीच आपण गणेशोत्सवाच्या ‘मूड‘मध्ये जातो.. मग घरीही कधी गप्पा रंगतात आणि बाबा सांगतात, ‘अरे, आमच्या वेळी इतकी मजा यायची ना गणपतीमध्ये..! आम्ही यांव करायचो, त्यांव करायचो..‘ गणपतीच्या आठवणी प्रत्येकाकडे आहेत.. प्रत्येकाच्या घरचा गणपती वेगळा, त्याच्या आठवणी वेगळ्या आणि त्या आठवणी पुन्हा पुन्हा जागवण्याचा आनंदही वेगळाच..! 

तुमच्याकडेही आहेत गणेशोत्सवाच्या आठवणी..? मग व्यक्त व्हा ‘ई-सकाळ डॉट कॉम‘वर.. लिहून काढा आठवणी आणि त्याच्यासोबत एखादा छानसा फोटो असा ई-मेल पाठवा आम्हाला webeditor@esakal.com या ई-मेल आयडीवर..! 

लेख पाठवताना... 

  • तुमचे संपूर्ण नाव, पत्ता आणि संपर्क क्रमांक नमूद करा.
  • सब्जेक्‍टमध्ये ‘आमचा गणपती‘ असं नमूद करा..

आमच्या गल्लीत कुंभार जास्त असल्याने या गल्लीला ‘कुंभार गल्ली‘ म्हणतात. त्यातही आमचे शेजारीही कुंभारच आहेत. त्यामुळे गणपती जवळ आल्याची चाहूल त्यांच्याकडूनच लागायची. चिखलाचा गणपती कसा करतात, हे बघायची उत्सुकता असायची. त्यामुळे शाळा सुटली, की शेजारी जाऊन बसायचो. भगवान शंकरांनी गणपतीला हत्तीचं तोंड बसवलं होतं, ही दंतकथा ऐकली होती आणि ती खरीही वाटायची; पण कुंभार मूर्ती तयार करत असताना बघायचो, तेव्हा लक्षात यायचं की चिखलाच्या गणपतीचं तोंड कुंभारच बसवतोय.. मग मात्र मनात गोंधळ उडायचा. हा गोंधळ कुणाला सांगायचं म्हटलं, तर लोक आपल्याला वेड्यात काढतील असं वाटायचं. मग तो गोंधळ तसाच बाजूला सारून गप्प बसून मूर्ती कशी तयार करतात हे पाहत बसायचो.. 

आई-बाबा शेतकरी असल्याने आमचा गणपती बयत्यावरचा (कुंभाराला गणपतीच्या मूर्तीच्या बदल्यात भात घालणे) असायचा. गणपतीही दिवळीत (भिंतीला असणारी खिडकी) बसेल, एवढाच ठरवायचो. त्यासाठी दिवळीची उंची सुतळीने मापून घेऊन कुंभारांकडे जात असू आणि त्याच उंचीचा गणपती ठरवत असू. तोही कच्चाच गणपती घेत असू. कारण नंतर मनाला हवा तसा रंग त्याला करून घ्यायचो. एकदा गणपती ठरला, की मग गव्हाच्या पिठाची खळ करून दिवळीच्या बाजूने भिंतीला रंगबिरंगी कागद चिकटवले जायचे. ‘घरातील मोठा मुलगा‘ या नात्याने मीच गणपती घरात आणत असे. आरतीच्या वेळी घंटा वाजवायला मात्र लहान भावाकडे द्यावी लागत असे; पण कधी कधी ‘तो नीट वाजवत नाही‘ म्हणत मी त्याच्याकडून परत घेत असे. 

शाळेतून ज्युनिअर कॉलेजमध्ये गेलो, तसा दिवळीतील गणपती टेबलावर आला. आईच्या नव्या साड्या आणि बाबांना सन्मानाखातर मिळालेल्या फेट्यांची कमान करत असे. पदवीसाठी मी कोल्हापूरला कॉलेजमध्ये प्रवेश घेतला होता. काही वर्षांनी सुतळीचं मापही हातातून सुटलं. आता गणपती दिवळीतून टेबलवर आला होता आणि तोही मोठा झाला होता. साडी-फेट्याच्या कमानीतून बाहेर येत तो थर्माकोलच्या कमानीत बसला होता. 

माझ्याप्रमाणे गणपतीमध्येही खूप बदल झाले होते. मी शाळेत असताना पांढरा शर्ट आणि खाकी चड्डी असा माझा पोशाख होता. त्यावेळी गणपतीही चिखलाचा असे. कॉलेजला गेल्यानंतर मी जीन्स-टीशर्ट घालायला लागलो, तेव्हा गणपतीने ‘पी.ओ.पी‘चा झाला होता. 

करिअर करण्यासाठी आधी गाव सुटलं..नंतर देशही सुटला.. आज मी, माझा लहान भाऊ आणि बहीण तिघेही दुबईत आहोत. या वर्षी पहिल्यांदाच आम्ही घरचा गणपती बसवायला घरी नाही. आई-बाबा आम्हाला खूप ‘मिस‘ करत आहेत आणि आम्हीही त्यांना, आमच्या गणपतीला ‘मिस‘ करतोय.. गणरायाच्याच आशीर्वादाने आज आमचं जीवन विविध रंगांनी भरून गेलं आहे.. अगदी त्याच्या मूर्तीतील रंगांप्रमाणे..

    टॅग्स

    पश्चिम महाराष्ट्र

    शाखेत होती अठरा लाखाची रोकड; आरोपी सीसीटीव्ही कॅमेरात कैद श्रीगोंदे (जिल्हा नगर) : तालुक्यातील घोगरगाव येथील जिल्हा सहकारी...

    04.51 PM

    कोल्हापूर : शासनाकडून शेतकऱ्यांना जाहीर करण्यात आलेल्या कर्जमाफीचे भरण्यात येणाऱ्या आॅनलाईन, आॅफलाईन अर्ज नोंदींची माहिती...

    04.48 PM

    शालेय शिक्षणाचे महत्त्व अनन्यसाधारण : सौ.जाधव. मुरगूड (कोल्हापूर) : ज्ञानमंदिरात मिळालेल्या शिक्षणाच्या आणि संस्कार...

    04.39 PM