हेल्पलाइन! (ढिंग टांग)

ब्रिटिश नंदी
शनिवार, 11 ऑगस्ट 2018

स्थळ : मातोश्री महाल, वांद्रे संस्थान (बुद्रुक.)
वेळ : टळून गेलेली! काळ : वेळ टाळलेला!
प्रसंग : तेलही गेले, तूपही गेले... टाइप.
पात्रे : महाराष्ट्र हृदयसम्राट श्रीमान उधोजीसाहेब आणि चि. विक्रमादित्य ऊर्फ हृदयसम्राट ज्यु.
.............................
विक्रमादित्य : (खोलीचे दार ढकलत आत येत) हे देअऽऽर बॅब्स...मे आय कम इन?
उधोजीसाहेब : हा प्रश्‍न खोलीच्या बाहेरून विचारायचा असतो!
विक्रमादित्य : (सपशेल दुर्लक्ष करत) फडणवीस अंकलचा फोन आला होता! म्हणाले, अर्जंट बोलायचंय! मी म्हटलं माझ्याशी बोला ना! तर आधी म्हणाले की शुभेच्छा द्यायला फोन केलाय!

स्थळ : मातोश्री महाल, वांद्रे संस्थान (बुद्रुक.)
वेळ : टळून गेलेली! काळ : वेळ टाळलेला!
प्रसंग : तेलही गेले, तूपही गेले... टाइप.
पात्रे : महाराष्ट्र हृदयसम्राट श्रीमान उधोजीसाहेब आणि चि. विक्रमादित्य ऊर्फ हृदयसम्राट ज्यु.
.............................
विक्रमादित्य : (खोलीचे दार ढकलत आत येत) हे देअऽऽर बॅब्स...मे आय कम इन?
उधोजीसाहेब : हा प्रश्‍न खोलीच्या बाहेरून विचारायचा असतो!
विक्रमादित्य : (सपशेल दुर्लक्ष करत) फडणवीस अंकलचा फोन आला होता! म्हणाले, अर्जंट बोलायचंय! मी म्हटलं माझ्याशी बोला ना! तर आधी म्हणाले की शुभेच्छा द्यायला फोन केलाय!
उधोजीसाहेब : (कपाळाला आठ्या घालत) कसल्या शुभेच्छा?
विक्रमादित्य : (निरागसपणाने) गटारी अमावास्येचा फेस्टिव्हल चालू होतोय ना! त्याच्या शुभेच्छा असतील!!
उधोजीसाहेब : (दातओठ खात) काय हा जमाना आलाय! हल्ली लोक गटारीच्याही शुभेच्छा द्यायला लागले!!
विक्रमादित्य : थॅंक्‍यू म्हणायचंय साहेबांना असं म्हणाले ते!!
उधोजीसाहेब : (संशयानं) कसलं थॅंक्‍यू? ह्या कमळवाल्यांचं काहीही सरळ नसतं! पुढल्या वेळेला आला फोन तर कट करून टाक!!
विक्रमादित्य : दबक्‍या आवाजात बोलत होते... म्हणाले, बाबांना असतील तिथं फोन नेऊन दे! मला त्यांच्याशी बोलावंच लागेल!!
उधोजीसाहेब : (हात उडवत) वेळ नाहीए म्हणून सांग!
विक्रमादित्य : (दुप्पट निरागसपणाने) असं खोटं कसं सांगणार बॅब्स!!  त्याआधी ते कोल्हापूरचे दादाकाका आहेत नं... त्यांचाही फोन आला होता! फॉर दॅट मॅटर, कमळ पार्टीच्या कितीतरी लोकांचे फोन आले!!
उधोजीसाहेब : (कंटाळून) अस्सं? काय म्हणत होते?
विक्रमादित्य : (खांदे उडवत) हेच... प्रत्येकाला अर्जंट बोलायचं होतं तुमच्याशी! ‘साहेबांना फोन द्या’, ‘प्लीज दोनच वाक्‍य बोलायची आहेत..,’ ‘हा काही गेम नाही, सिरिअस म्याटर आहे...’ वगैरे!!
उधोजीसाहेब : (क्षणभर विचार करत) हे बघ, कुणाचाही फोन आला ना... अगदी कुणाचाही... मी घरात नाही असं सांगायचं! कळलं?
विक्रमादित्य : (हसून) कुणाचा विश्‍वास बसेल? तुम्ही तर कायम घरीच असता!! हाहा!!
उधोजीसाहेब : (चिडून) विश्‍वास गेला उडत! मला फोन द्यायचा नाही, म्हंजे नाही!!
विक्रमादित्य : (आश्‍चर्यानं) बॅब्स, तुम्हाला इनकमिंगचा येवढा का कंटाळा येतो? मला तर कुणाचा फोन आला की जाम आनंद होतो!! मी तर राँग नंबरवरसुद्धा अर्धा तास बोलतो!!
उधोजीसाहेब : (कंटाळलेल्या सुरात) मला फोन द्यायचा नाही! मला कुणाशीही बोलायची इच्छा नाही!! (तेवढ्यात फोन वाजतो,)
विक्रमादित्य : (फोन उचलत) हाय देअर...धिस इज मातोश्री हेल्पलाइन! हु इज धिस?
अज्ञात आवाज : (परिचित सुरात) जे श्री क्रष्ण! मातोश्री हेल्पलाइन! सरस नाम राख्यो छे हं!! कोण वात करे छे?
विक्रमादित्य : (अनवधानाने) हुं विकी वात करू छुं!! (उधोजी त्याला ‘मराठीत बोल’ अशा खुणा करतात...) मी विक्रमादित्य बोलतोय!!
अज्ञात आवाज : (प्रेमळपणाने) बेटा, तमारा पप्पा छे के घरे?
विक्रमादित्य : नथी!! तमे कोण... आपलं ते हे... तुम्ही कोण?
अज्ञात आवाज : (जमेल तितका प्रेमळ...) हुं नमोअंकल वात करू छुं बेटा!! पप्पाने आपो तो जरा फॉन!!
विक्रमादित्य : (उत्साहाने) नोप... कुणाचाही फोन आला तरी द्यायचा नाही असं त्यांनी सांगितलंय मला!
अज्ञात आवाज : (धक्‍का बसून) ओह, एवु वात छे... तो पछीऽऽ... रहवा दो!!
उधोजीसाहेब : (मेलो मेलो... असा आविर्भाव) दे दे फोन दे!!
विक्रमादित्य : (दुर्लक्ष करत) तुम्हाला गटारीच्या शुभेच्छा द्यायच्या होत्या की थॅंक्‍यू म्हणायचं होतं? मी मेसेज नक्‍की देईन!! हाहा!!

Web Title: editorial dhing tang british nandi article