ढिंग टांग : गोड बातमी!

ब्रिटिश नंदी
बुधवार, 11 डिसेंबर 2019

(सौभाग्यवती कमळाबाई सालंकृत आरशासमोर उभ्या राहून स्वत:स न्याहाळत आहेत. अधूनमधून खुदकन हसत आहेत! आरशात बघून बोट रोखत स्वत:च्याच प्रतिमेला सुनावत आहेत- ‘मी पुन्हा येईन!’ एवढ्यात ‘हर हर हर हर महादेव’ अशी आरोळी ऐकू येते, आणि पाठोपाठ मा. उधोजीराजे प्रविष्ट होतात. अब आगे...)

(सौभाग्यवती कमळाबाई सालंकृत आरशासमोर उभ्या राहून स्वत:स न्याहाळत आहेत. अधूनमधून खुदकन हसत आहेत! आरशात बघून बोट रोखत स्वत:च्याच प्रतिमेला सुनावत आहेत- ‘मी पुन्हा येईन!’ एवढ्यात ‘हर हर हर हर महादेव’ अशी आरोळी ऐकू येते, आणि पाठोपाठ मा. उधोजीराजे प्रविष्ट होतात. अब आगे...)
उधोजीराजे : कुठाय ती कमळाऽऽ! कमळेऽऽ..ए कमळे ! 
कमळाबाई : (गर्रकन मागे वळत) इश्‍श! इत्कं आग लागल्यासारखं ओरडायला काय झालं?
उधोजीराजे : क...क...कमळाबाई, कुठे आहात तुम्हीऽऽ?
कमळाबाई : (शांतपणे) इश्‍श! ही काय इथंच तर आहे, तुमच्यासमोर! मी बापडी कुठे जाणार?
उधोजीराजे : (जाब विचारत) कमळे, कमळे, हे काय ऐकतो आहोत आम्ही? (संतापून) कसली गोड बातमी देणार आहात?
कमळाबाई : (लाजून तोंडाला पदर लावत) काहीही काय विचार्ताय? असं विचार्तात का कुणी? 
उधोजीराजे : (संतापाने बेभान होत) आमच्याशी काडीमोड घेतल्यानंतर तुमची माणसं गोड बातमी देणार असं सांगत हिंडतायत आणि आम्ही साधा जाब विचारू नये? नाही म्हटलं तरी पंचवीस-तीस वर्ष आम्ही तुमच्यासोबत काढली आहेत!
कमळाबाई : (जड आवाजात) काडीमोड आम्ही नाही घेतलान! इकडच्या स्वारीनं पाठीत खंजीर खुपसून...जाऊ दे! माझं मेलं नशीबच फुटकं!! (मुसमुसून रडू लागतात)
उधोजीराजे : (दोन पावलं मागे जात) तुमच्या या मगरीच्या अश्रूंनी आम्ही आता विरघळणार नाही, कमळाबाई! आता आपल्या वाटा वेगळ्या झाल्या आहेत!!
कमळाबाई : (फणकाऱ्यानं) झाल्या आहेत ना? मग जाब विचारायला आलात कशाला इथं?
उधोजीराजे : (अस्वस्थपणे) का म्हंजे? लोक आम्हाला विचारतात म्हणून! तुमची माणसं गावगाड्यात कमळाबाई लौकरच गोड बातमी देणार असं सांगताहेत! लोक आमच्याकडे बघून फिदीफिदी हसतात! 
कमळाबाई : (निर्विकारपणे) गोड बातमी आली काय, नि कडू बातमी आली काय...तुम्हाला काय फरक पडतो?
उधोजीराजे : (कळवळून) नुकताच दौलतीचा कारभार हाती घेतला आहे! जरा सुखाने श्‍वास तरी घेऊ द्या! आता तरी पिच्छा सोडा आमचा!! का छळताय आम्हाला?
कमळाबाई : (आश्‍चर्यानं) अग्गोबाई! आम्ही छळतो? तुम्ही घराबाहेर काढल्यानंतर मी फिरकल्येसुध्दा नाही! ना मनधरणी केली, ना आर्जवं केलीन! आम्ही छळतो? ना धमक्‍या दिल्या, ना इशारे दिलेन! आम्ही छळतो?
उधोजीराजे : (अखेर मुद्द्यावर येत) काय आहे गोड बातमी? तुमच्याच मुखातून ऐकू द्या आम्हाला!
कमळाबाई : (पदराशी चाळा करत चतुराईने) आमच्या मुनगंटीवारसाएबांना विच्यारा! ते सांगतील!!
उधोजीराजे : (कपाळावर हात मारुन घेत) कर्म आमचं! गेले दोन महिने ‘ते गोड बातमी मिळणार, गोड बातमी मिळणार’ असंच सांगतायत! 
कमळाबाई : (आरशात स्वत:ला पाहात खुशीखुशीत) मग थोडी वाट पहा! कळेल!!
उधोजीराजे : (अजीजीने) तुमची गोड बातमी आमच्यासाठी कडू बातमी ठरू शकते, म्हणून विचारतोय! सांगा बरं काय आहे तुमची गोड बातमी?
कमळाबाई : (आढेवेढे घेत) नक्‍कोच! आमचं आमच्यापास राहू द्या सिक्रेट!
उधोजीराजे : (गळ घालत) सांगा हो! आम्ही कोण्णा कोण्णाला नाही सांगणार! मग तर झालं?
कमळाबाई : (लाडीकपणे) बघा हं! 
उधोजीराजे : (विरघळत) आमच्यावर विश्‍वास ठेवा, कमळाबाई! बंद दाराआड बोललेलं आम्ही बाहेर अज्जिबात बोलत नाही! ती आमची संस्कृतीही नाही!
कमळाबाई : (एक डेडली पॉज घेत) आम्हाला किनई, हल्ली चाकलेटं खायला भारी आवडायला लागलंय! हीच ती गोड बातमी बरं!!


स्पष्ट, नेमक्या आणि विश्वासार्ह बातम्या वाचण्यासाठी 'सकाळ'चे मोबाईल अॅप डाऊनलोड करा
Web Title: editorial article dhing tang