रेल्वेच्या इंजिनमध्ये मातीने भरलेल्या गोण्या का ठेवल्या जातात?

ट्रेन

इंजिन हा ट्रेनचा सर्वात महत्त्वाचा भाग आहे. इंजिनशिवाय त्याला जोडलेले सर्व डबे निरुपयोगी आहेत. इंजिनच संपूर्ण ट्रेनला पुढे खेचते.

इंजिन

पण कधीकधी, इंजिनलाही मदतीची गरज असते. ही मदत पुरवण्यासाठी ट्रेनमध्ये एक सँडबॉक्स बसवलेला असतो. भारतीय रेल्वे दररोज लाखो प्रवाशांना त्यांच्या गंतव्यस्थानी पोहोचवते.

रेल्वे रुळ

उन्हाळा असो, पावसाळा असो किंवा हिवाळा असो, गाड्या अविरतपणे धावतात. खराब हवामानात, विशेषतः पाऊस किंवा जास्त आर्द्रतेमुळे, रेल्वे रुळ ओले आणि निसरडे होऊ शकतात.

ट्रेनची चाके

अशा परिस्थितीत, ट्रेनची चाके रुळांवर व्यवस्थित पकड घेऊ शकत नाहीत आणि कधीकधी जागेवरच फिरू लागतात. यामुळे ट्रेनला वेग देणे कठीण होते.

सँड बॉक्स

या समस्येवर मात करण्यासाठी इंजिनमध्ये एक सँड बॉक्स बसवलेला असतो. हे कोरड्या वाळूने भरलेले एक भांडे असते. जेव्हा लोको पायलटला ट्रेनची चाके घसरत असल्याचे जाणवते तेव्हा तो सँडबॉक्सचा वापर करतो.

संचालन

हा सँडबॉक्स रुळांवर थोडी वाळू टाकतो. यामुळे रुळ आणि चाके यांच्यातील घर्षण वाढते. यामुळे चाकांची घसरण कमी होते, ज्यामुळे ट्रेन सहजतेने पुढे जाते. यामुळे खराब हवामानातही सुरक्षितपणे संचालन करणे शक्य होते.

वाळू

इंजिनच्या खाली असलेल्या एका मोठ्या पेटीत कोरडी वाळू भरलेली असते, जिला 'सँडबॉक्स' म्हणतात. गरजेनुसार, या पेटीतून थोडी वाळू रुळांवर टाकली जाते.

घर्षण

वाळू टाकल्यामुळे ट्रेनची चाके आणि रुळ यांच्यातील पकड (घर्षण) वाढते, ज्यामुळे घसरणे टळते आणि ट्रेनला सुरक्षितपणे थांबता येते किंवा पुढे जाता येते.

चढाव

ही वाळू दाबलेल्या हवेचा वापर करून रुळांवर ओतली जाते आणि लोको पायलटद्वारे नियंत्रित केली जाते. जेव्हा ट्रेनला चढाव चढावा लागतो, तेव्हा याचा सामान्यतः वापर केला जातो.

भार

पावसाळ्यात किंवा जेव्हा ट्रेनवर क्षमतेपेक्षा जास्त भार असतो आणि चाके घसरू लागतात, तेव्हाही वाळूचे डबे उपयुक्त ठरतात.

एलपीजी तेल वाहून नेणारी जहाजे समुद्रात किती वेगाने प्रवास करतात?