संतोष कानडे
मुघल बादशहा आणि नवाब आपल्या जनानखान्यातील विलासी जीवनासाठी आणि शारीरिक ताकद वाढवण्यासाठी सोन्याचे सेवन करत असत.
मुघल दरबारातील युनानी आणि आयुर्वेदिक हकीम बादशहासाठी सोन्याचे सूक्ष्म भस्म आणि इतर वनौषधी एकत्र करून खास कामोत्तेजक औषधे (वाजीकरण) तयार करायचे.
हे हकीम सोन्याला केवळ धातू न मानता शरीराला दीर्घकाळ तरुण ठेवणारे आणि लैंगिक ऊर्जा वाढवणारे उत्तम रसायन मानत होते.
बादशहाच्या अन्नावर, खास करून कबाब, बिर्याणी आणि कोरमा यांसारख्या मांसाहारी पदार्थांवर २४ कॅरेट शुद्ध सोन्याचा अत्यंत पातळ वर्ख लावला जायचा.
रात्रीच्या वेळी बादशहाला दिल्या जाणाऱ्या दुधात केशर, कस्तुरी, अंबर आणि सोन्याचे सूक्ष्म कण मिसळून एक खास शक्तिवर्धक पेय तयार केले जात असे.
जेवणानंतर दिले जाणारे शाही पानाचे विडे सोन्याच्या वर्खाने मढवले जायचे, ज्यामुळे पचन सुधारण्यासोबतच कामोत्तेजना वाढण्यास मदत होते असा समज होता.
कडाक्याच्या उन्हाळ्यात अथवा खास मैफिलींच्या वेळी शराबात आणि सुगंधी सरबतांमध्येही सोन्याची पूड टाकून त्याचे सेवन बादशहा करायचे.
मुघल काळात हरममध्ये शेकडो बेगमा आणि दासी असायच्या, त्यामुळे आपल्या पौरुषत्वाची ताकद टिकवून ठेवण्यासाठी या सुवर्ण भस्माचा मोठ्या प्रमाणावर वापर केला जाई.
केवळ लैंगिक सुखासाठीच नव्हे, तर वृद्धत्व रोखणे आणि रक्ताभिसरण सुधारणे यासाठीही हे सोन्याचे उपाय प्रभावी मानले जात.
अशा प्रकारे मुघलांचे ‘सोनं खाणे’ हा केवळ अफाट संपत्तीचे प्रदर्शन नसून, लैंगिक सुखे आणि शारीरिक क्षमता वाढवण्यासाठीचा एक अत्यंत गुप्त व शाही उपाय होता.
investments
esakal