श्रृंगार नव्हे, औषध म्हणून होत होता मेहंदीचा वापर; भारतात कशी झाली लोकप्रिय? जाणून घ्या इतिहास...

मेहंदी

भारतीय संस्कृतीत, कोणत्याही सणाच्या किंवा राजेशाही विवाहसोहळ्याच्या दिवशी मेहंदी लावण्याची प्रथा आहे. हे शुभशकुन आणि अलंकाराचे प्रतीक मानले जाते. पण तुम्हाला याचा इतिहास माहित आहे का?

अलंकार

प्राचीन काळी, मेहंदीचा वापर अलंकार म्हणून नव्हे, तर मृतदेह जतन करण्यासाठी एक औषधी उत्पादन म्हणून केला जात असे.

उद्देश

प्राचीन इतिहासाचा अभ्यास केल्यास असे दिसून येते की, मेहंदी लावण्याचा मूळ उद्देश केवळ सौंदर्य वाढवणे हा नव्हता. लोक शरीराला कडक उन्हापासून वाचवण्यासाठी आणि थंडावा देण्यासाठी तिचा वापर करत असत.

औषधी गुणधर्म

याशिवाय औषधी गुणधर्मांनी समृद्ध असल्याने मेंहदीचा वापर खोल जखमा आणि दुखापती भरून काढण्यासाठी, तीव्र डोकेदुखीपासून आराम मिळवण्यासाठी आणि केस मजबूत व चमकदार बनवण्यासाठी केला जात असे.

मतभेद

मेंहदीच्या उगमाबद्दल इतिहासकारांमध्ये मतभेद आहेत. अनेक तज्ञांच्या मते, तिचा उगम बॅबिलोनियन संस्कृतीत इ.स.पूर्व १८९४ ते ५३९ दरम्यान झाला.

ममी

नंतर इजिप्शियन लोकांनी राजे आणि सम्राटांचे मृतदेह ममी बनवले आणि कालांतराने ते कुजण्यापासून वाचवण्यासाठी त्यांना मेंहदीचा लेप लावला.

विश्वास

तेथील लोकांचा असा विश्वास होता की, मेंहदीमध्ये मृतात्म्यांचे रक्षण करण्याची चमत्कारिक आणि जादुई शक्ती असते.

वैदिक परंपरा

इजिप्शियन दंतकथेपलीकडे, भारताच्या प्राचीन वैदिक परंपरेतही मेंहदीच्या वापराचे भक्कम पुरावे आहेत.

धार्मिक विधी

प्राचीन धार्मिक ग्रंथांमध्ये स्पष्टपणे नमूद आहे की, धार्मिक विधी, यज्ञ, विवाह सोहळे आणि इतर शुभ समारंभांमध्ये मेहंदीचा मोठ्या प्रमाणावर वापर केला जात असे.

पवित्रता

भारतीय सनातन परंपरेत, ती पवित्रता आणि दैवी आशीर्वादांशी संबंधित मानली जाते. भारतात मेहंदी आधीपासूनच प्रचलित असली तरी मुघल काळात तिला एक सुंदर छंद, कला आणि डिझाइनचे स्वरूप प्राप्त झाले.

मुघल काळ

१५२६ ते १८५७ या मुघल काळात भारतात मेहंदी लावण्याची कला मोठ्या प्रमाणावर पसरली. या काळात स्त्रिया लग्नसमारंभ आणि मोठ्या सणांच्या प्रसंगी आपल्या हातांवर आणि पायांवर मेहंदीच्या अतिशय आकर्षक नक्षी काढत असत.

रोज भाजलेले शेंगदाणे खाल्ल्यास शरीराला कोणते 10 फायदे होतात?