संतोष कानडे
अस्वल हा सर्वभक्षी वन्यजीव असला तरी शिकारीच्या बाबतीत तो जंगलातील सर्वात क्रूर आणि धोकादायक शिकारी मानला जातो.
सिंह किंवा वाघाप्रमाणे अस्वल आपल्या भक्ष्याचा गळा दाबून किंवा मान मोडून त्याला आधी मारून टाकत नाही.
अस्वल आपल्या प्रचंड वजनाने आणि मजबूत पंज्यांच्या ताकदीने भक्ष्याला जमिनीवर घट्ट दाबून ठेवतो.
भक्ष्य पूर्णपणे जिवंत आणि शुद्धीवर असतानाच अस्वल त्याचे मांस फाडून खाण्यास सुरुवात करतो.
भक्ष्याला हालचाल करता येऊ नये म्हणून अस्वल सहसा त्याच्या मागच्या भागातून किंवा मऊ अवयवांपासून खाणे सुरू करतो.
अस्वलाच्या पंज्यांना तीक्ष्ण आणि न आकुंचन पावणारी मोठी नखे असतात, ज्यांच्या सहाय्याने तो जिवंत प्राण्याचे शरीर सहज चिरून काढतो.
अस्वलाचा हा शिकारीचा पवित्रा क्रूर वाटत असला, तरी तो सूडबुद्धीने नव्हे तर भक्ष्याला नियंत्रित करून स्वतःची भूक भागवण्याच्या नैसर्गिक प्रवृत्तीतून करतो.
अस्वलाच्या अशा हल्ल्यात भक्ष्याला होणारा शारीरिक त्रास आणि वेदना अत्यंत भयानक व असह्य असतात.
भक्ष्य तडफडत असताना आणि जोरात ओरडत असतानाही अस्वल अतिशय निर्दयीपणे आपले खाणे सुरूच ठेवतो.
शिकार पूर्णपणे मरेपर्यंत वाट न पाहता तिला जिवंतपणीच खाण्याच्या या अत्यंत भीषण पद्धतीमुळे वन्यजीवांमध्ये अस्वलाला सर्वात भयानक प्राणी मानले जाते.