ही गरुडभरारी माझी, कोणी रोखू नका हो आता...

आज माधव पवार यांच्या नंबरवरून सकाळीच फोन आला. नाव दिसताच बरे वाटले. कारण गेल्या महिनाभरापासून ते अत्यावस्थ होते. माझ्या आठवड्यातून किमान दोन तरी चकरा हाॅस्पिटलमध्ये आणि घरी होतच होत्या. डॉक्टरांनी घरी नेण्याचा सल्ला दिला होता. त्यांना होत असलेला त्रास पाहवत नव्हता. गेल्या बारा-तेरा वर्षांपासून डायलेसिसची संख्या १६०० च्या पार गेली होती. फोन उचलल्यावर त्यांचा मुलगा बोलत होता. अखेर ते पहाटे चार वाजता गेल्याची वार्ता समजली. एक प्रिय मित्र आज आपल्यात नसल्याचा धक्का बसला. अश्रूंना वाट मोकळी करून दिली.

मन भुतकाळात गेले.

ही गरुडभरारी माझी

कोणी रोखू नका हो आता

मी वीज होऊनी जाईन

दुनियेतून जाता जाता

या ओळी आहेत, कवी माधव पवार यांच्या. मनाला चटका लावणारी ही ‘गरुडभरारी’ ठरली. अतिशय संवेदनशील मनाच्या कवीला निरोप देताना अंत:करण दाटून येत आहे. ही वार्ता ऐकताच माझे मन भूतकाळात गेले.