

Cognitive Architecture Restructuring: How Absolute Stillness Catalyzes Neural Efficiency and Creativity
Sakal
देवयानी एम., लाइफस्टाइल कोच
काही दिवसांपूर्वी माझ्या एका मैत्रिणीशी गप्पा मारत होते. मूळची भारतीय; पण बरीच वर्षं परदेशात राहते. कॉर्पोरेट जगात चांगल्या पदावर होती. पगार चांगला, करिअर भन्नाट चाललं होतं. मात्र, एक वेळ अशी आली की तिनं ठरवलं आता पुरे. सततच्या मीटिंग्ज, डेडलाईन्स, प्रवास, फोन, ई-मेल्स... या सगळ्यांचा कंटाळा आला होता. म्हणून तिनं ठरवून नोकरी सोडली. विचार असा की आता थोडं स्वतःसाठी जगू. कमी ताण, जास्त शांतता. बाहेरून पाहिलं तर तिचं स्वप्न पूर्ण झाल्यासारखं वाटलं. ऐकणाऱ्यांनाही हेवा वाटला. ‘ब्रेक’ कधी मिळेल याची आपण सगळेच थकून वाट पाहत असतो, नाही का? सकाळी ऑफिसला धावपळ नाही, रात्री उशिरापर्यंत ई-मेल्स नाहीत. वेळ तिचा स्वतःचा झाला... पण काही महिन्यांनी पुन्हा तिच्याशी बोलताना लक्षात आलं की चित्र फारसं बदललेलं नाहीये. फरक एवढाच, की नोकरी संपली होती; पण धावपळ गेली नव्हती. आता तिचं वेळापत्रक वेगळ्या गोष्टींनी भरलेलं होतं - नवीन कोर्सेस, ऑनलाइन क्लासेस, कार्यशाळा, त्यानंतर एखादा क्लास.. दिवस पुन्हा भरलेला. सतत काहीतरी शिकायचं, काहीतरी करायचं, काहीतरी सुधारायचं. पुन्हा बिझी! मी तिला विचारलं, ‘‘दिवसातला थोडा काळ काहीही न करता बसतेस का?’’ ती थोडी हसली आणि म्हणाली, ‘‘नाही, ते कसं करायचं कळत नाही. त्यामुळे मन शांत नाही. झोपेच्या समस्या अजूनही आहेत.’’ मन अजूनही सतत कुठल्यातरी पुढच्या गोष्टीकडे धावत होतं. जणू शरीरानं नोकरी सोडली होती; पण मनानं नाही.