ढिंग टांग : हंस गया, वो फस गया..!

बेटा : (अत्यंत उत्साहात एण्ट्री घेत) ढॅण टढॅऽऽण...मम्मा, आयम बॅक!

मम्मामॅडम : (दरवाजाकडे धाव घेत) कित्ती वाट बघत होते मी!! मोस्ट वेलकम माय सन!! ये, ये...ये रे माझ्या विजयीवीरा...ये!! शाब्बास! अस्साच मोठा हो! मला कित्ती आनंद झालाय, म्हणून सांगू?

बेटा : (आत्मविश्वासाने डौलदार पावलं टाकत) थँक्यू! पक्षाच्या कार्यालयातही माझं जंगी स्वागत झालं! शाबासक्यांच्या थापा खाऊन खाऊन पाठ नुसती हुळहुळी झाली आहे!!

मम्मामॅडम : (दातओठ खात) चांगलीच जिरवलीस त्या नतद्रष्ट कमळवाल्यांची! नाहीतरी फार उडत होते! आता चांगले दात पडले ते बरं झालं! पुन्हा असली विधेयकं गळ्यात मारणार नाहीत!!

बेटा : (बेफिकिरीने) ते ठीक आहे...त्यांच्याकडे संख्याबळ नव्हतंच! अर्थात ते आपल्याकडेही नव्हतं!!

मम्मामॅडम : (समाधानाने) पण ते तोंडघशी पडले ना? बास!! याहून अधिक आपल्याला काही नको!!

बेटा : (कुत्सितपणाने) ऐकलंस ना मोदीजींचं भाषण? फू:!! मी आयुष्यात इतकं बंडल भाषण कधीही करणार नाही! एकोणसाठ वेळा आपल्या पक्षाचं नाव घेत त्यांनी दूषणं दिली!!

मम्मामॅडम : (हातातली चिठ्ठी तपासत) दीडशे वेळा...महाराष्ट्रातल्या नाना पटोलेजींनी मोजून आकडा पाठवलाय!

बेटा : (विजयीवीराच्या आविर्भावात) अब उनकी उलटी गिनती शुरु हो गई है, मम्मा! पण मला एक कळत नाही, विधेयक पडणार, हे माहीत असूनही मोदीजी आणि शहाजींनी ते पुढे का रेटलं असेल?