Theater Performance Incident
esakal
‘भूमिका चालली’ असं लोक म्हणू लागले. लोक ओळखू लागले. भूमिकेच्या नावानं हाक मारू लागले. कलाकाराला काय पाहिजे असतं अजून? हेच तर होतं, आपल्या लहानशा गावात कुणीतरी ‘छान काम करतोस’ अशी पाठीवर थाप मारतं बस. आम्हाला तेवढंच पुरतं आणि आमचा वारू मुंबईकडे उधळतो. तेच हे... लोकांनी आपल्याला ओळखावं.
‘‘ये अलग है...’’
नाय... नाय... नाय... ये तो वहीं है...
‘‘ऐसा नहीं या... ये...’’
वाशीच्या विष्णुदास भावे नाट्यगृहात ‘झुलवा’ या नाटकाचा प्रयोग सुरू होता आणि ‘स्टेजच्या डाव्या बाजूला अगदी कोपऱ्यात पहिल्या रांगेत बसलेले एक-दोन प्रेक्षक अधूनमधून असा प्रतिसाद (?) देत होते. नाटक चालू असताना आम्हा कलाकारांचं सारखं त्यांच्याकडे लक्ष जायचं. थोडं विचलित व्हायला होत होतं. आम्ही प्रयोग सुरू ठेवला. ते चांगले अगदी पाय पसरून पहिल्या रांगेत बसले होते. त्यांना आम्ही रंगमंचावरून हलकंसं पाहू शकत होतो. त्यांचा ‘असा रिस्पॉन्स’ देणं चालूच होतं.
