गणेश चतुर्थीला घरोघरी मोदकांची तयारी सुरू होते. आंबेमोहोर तांदळाची सुवासिक पिठी दळून आणली जाते. जास्तीचे नारळ आणून खोबरे खोवले जाते. चांगला पिवळाधमक गूळ, वेलदोडे, बेदाणे, काजू, बदाम, खसखस, जायफळ अशी शाही तयारी केली जाते. खमंग सारण तयार होतं. त्यात गुलकंद किंवा खवा घातला तर काय... सोने पे सुहागा! हे सारण फार कोरडं नको किंवा पातळही नको. मऊ पाहिजे, जेणेकरून मोदक फुटणार नाही. आफ्टर ऑल गणपतीबाप्पांचं आगमन होणार असतं. अन् पहिल्याच नैवेद्याला एकवीस उकडीच्या मोदकांचं ताट सजवायचं असतं! उकडीचे मोदक ही काही जाता-येता करायची गोष्ट नाही. त्यासाठी कौशल्य आणि चिकाटी लागते. आधी तांदळाच्या पिठीची उकड काढायची. किती पिठाला किती पाणी घ्यायचं, हे ठरलेलं असतं. त्यात थोडं तेल आणि मीठ घालायचं. चांगली दमदार वाफ काढायची. उलथन्याच्या टोकानं ढवळायची. गरम असतानाच ती मळून घ्यायची. उकडीचा उंडा तयार करून तूप लावलेल्या बोटांनी दाबत दाबत पातळ वाटी तयार करायची. त्यात सारण भरायचं. हळुवार हातांनी पाकळ्या तयार करायच्या. या पाच, अकरा, अगदी एकवीससुद्धा असतात. मग अंगठा आणि तर्जनी यांच्या मध्ये सगळ्या पाकळ्या एकत्र करायच्या. एकत्र करता करता त्यांना छान टोक आलं की नाक मिटायचं. म्हणजे त्या पाकळ्या चिमटायच्या. झाला मोदक तयार! मोदकपात्राच्या चाळणीत ओलं पातळ पांढरं स्वच्छ फडकं किंवा केळीच्या पानाचा तुकडा घालायचा आणि त्यावर मोदक ठेवून उकडायला लावायचे. केळीच्या पानामुळं एक वेगळाच स्वाद येतो. उकडलेला छान वास आला, की थोडे थंड होऊ द्यायचे. म्हणजे उकलत नाहीत. काही सुगरणी तर एकावर एक असे दोन किंवा तीन मोदक करतात. ती एक कला आहे.