अगदी तरुण वयात आजाराने गाठले. कायमची औषधे घ्यावी लागणार होती. पण मनाचा निश्‍चय आणि व्यायाम यामुळे त्रासमुक्ती झाली.

मी एका ख्यातनाम कॉर्पोरेट कंपनीत मनुष्यबळ विभागात काम करत होतो. दुपारी जेवणाच्या सुटीची वेळ होती. सहकाऱ्यांबरोबर गप्पा मारत जेवण घेत असताना अचानक माझ्या डोळ्यांसमोर अंधेरी आली. काही समजायच्या आत माझे डोके समोरच्या टेबलावर आपटले. माझ्या सहकाऱ्यांनी त्वरेने ही गोष्ट आमच्या वरिष्ठांना कळवली व मला घेऊन ते कंपनीच्या प्रथमोपचार केंद्रात गेले. तोपर्यंत मी थोडासा भानावर आलो होतो. प्रथमोपचार केंद्रातील वैद्यकीय अधिकारी डॉ. विजयकुमार जोशी व डॉ. नंदकुमार बेके यांनी माझ्यावर त्वरित उपचार चालू केले. थोडी विश्रांती झाल्यावर मला विश्‍वास देत काम सुरू करायला सांगितले. कामाच्या जागेवर गेल्यानंतर त्या दिवशी मला थोड्याशा थकव्याशिवाय विशेष असे काहीच जाणवले नाही. कामावरून घरी गेल्यावर सुद्धा काहीच त्रास झाला नाही. म्हणून मी दुसऱ्या दिवशी नेहमीच्या वेळेवर कामावर गेलो. दुपारची जेवणाची सुटी संपेपर्यंत सर्व काही आलबेल होते. नंतर मला पुन्हा अस्वस्थ वाटायला लागले. घरी जाताना वाटेत काही त्रास होण्याच्या शंकेने प्रथमोपचार केंद्रात जाऊन मला होत असलेल्या त्रासाबद्दल दोन्ही डॉक्‍टरांना सांगितले. मी अर्ध्या दिवसाच्या रजेवर जात असल्याचेही त्यांना सांगितले. त्यांनी पुन्हा तपासणी केली. रजेची आवश्‍यकता नसल्याचे सांगत मला पुन्हा कामासाठी पाठवले. पण पुन्हा तशाच स्वरूपाचा त्रास जाणवू लागल्याने, तज्ज्ञ डॉक्‍टरांकडे तपासण्यासाठी पाठविले. मग विविध तपासण्या, औषधपाणी सुरू झाले. तरुणपणीच औषधे कायमची मागे लागली. ठरवले, या त्रासावर मात केलीच पाहिजे. मनाने खंबीर बनणे हाच उपाय होता. दोन्ही डॉक्‍टरांनी पाठिंबा दिला. आम्ही पाठीशी आहोत, असे सांगून त्यांनी हळूहळू औषधांचे प्रमाण कमी करत नेले. जोडीला रोज करत असलेल्या व्यायामाबरोबरच चालण्याचा व्यायामही सुरू केला. औषधे कमी केल्यावर सुरवातीला थोडासा त्रास जाणवायचा. पण निश्‍चयापासून मागे हटायचे नाही असा निर्धार होता. धीर देण्यासाठी डॉक्‍टरांची साथ होतीच. हळूहळू त्रास खूपच कमी झाला आणि औषधे पूर्णपणे बंद झाली.