आता ऐका करुणाकरा । थोडी तरी उसंत धरा ।

आमुच्या अविवेकाचा डांगोरा । त्रिखंडात ऐका ।।

तूचि सृष्टीचा नियंता । तूचि आद्य अभियंता।

तुला सारे ठावे अनंता । सर्वज्ञ तूचि ।।

विषाणू, पेशी, सूक्ष्मजीव । जगङव्याळ स्थूल ब्रह्मार्णव ।

सजीव आणि निर्जीव ।सर्वत्र तूचि ।।

तरीही तूचि एकमेव । ऐसे न मानावे देवाधिदेव ।

तुझ्या पल्याडचे पाही मानव । जाणून ऐसा ।।

विज्ञान आणि तंत्रज्ञान । तर्क आणि तत्त्वज्ञान ।

अध्यात्म, योग आणि ध्यान । मानवे निर्मिली ।।

कुणी विचारी देव कोठी? । श्रध्दा- अंधश्रध्दांच्या पेठी ।

का धरिता तर्कशास्त्र वेठी । जाणिजे हो ।।

देवासमान होत्साते । मानवा गिळिले अहंतें ।

थेट आव्हान कृतांतें । देवो लागला ।।

माणसाचे डोळे अंध । नेत्रीं विज्ञानाची धुंद ।

श्रेष्ठत्त्वाचा भलता फंद । साचला ऐसा ।।

मानवाचा तल्लख मेंदू । तो उत्क्रांतीचा आदिकंदु ।

उलटसुलट संवादु । घडवितो येथ ।।

चंद्रावरी लावियली शिडी । मंगळामाजी घेतली उडी ।

मनगटी काळाची घडी । अवधारिली जी ।।

समुद्रे घातले पालाण । कोटीच्या कोटी उड्डाण ।

वसुंधरेची दाणादाण । उडविली सकळ ।।

अचपळ मनाची संहिता । नावरे रे आवरिता।

हावऱ्यांचिया हाता । खराटाचि आला ।।

वनारण्ये सफाचाट । पर्वते टेकड्या सपाट ।

बिलोरी नगरांचा थाट । झगमगे तेव्हा ।।

माणसाची दृष्टीच वक्र । अश्रू ढाळितो शहाजोग नक्र ।

त्यासी फसोनि ऋतुचक्र । विसरली सृष्टी ।।

वेडेवांकुडे माझे शब्द । मनींचे मांडिती अब्द अब्द ।

सांगती तुवा फुटके प्रालब्ध । ऐकू न ये का तुजलागी।।

विज्ञानाचे डिंडिम । वाजवितो आम्ही ढमढम ।

मानवाचा शब्द अंतिम । भ्रमजाळ ऐसे ।।

खगोलामाजी उपग्रहे। सोडिली मानवें आग्रहे ।

विज्ञानाच्या अनुग्रहे । माजलो आम्ही ।।

जीवघेणी विषाणुव्याधी । समस्त जगतासि बाधी ।

तरीही त्यात स्वार्थ साधी । मानवे ऐसी ।।

आणि आता परम दयाळा । कारे उघडिला तिसरा डोळा ।

माणसाचा लोळागोळा । क्षणार्धात झाला ।।

धबाबा आदळे तोय । वाडेहुडे धरणीठाय ।

कुणाची लागली हाय । कळेना काही।।

आभाळी दाटले दुर्दैव । पनौतीचे फुटले पेव ।

मेटाकुटीला येई जीव । टांगला ऐसा ।।

विषाणूने बाधिले । पर्जन्याने झोडिले ।

भूमीने ठाव सांडिले । जावे कोठे ।।

दरडींचा पर्जन्य कोसळे । प्रपाताचा पर्जन्य आदळे ।

चक्रवात आणि वादळे। पाचवी पुजेली ।।

मुंगी जाहली येथ शिंगी । शिंगे वांकुडी आणि जंगी ।

डंखासाठी परजते नांगी । तिचे नाव मानव ।।