नेहमीची एक संध्याकाळ...थंडगार वारा...पक्ष्यांचे थवेच्या थवे घराकडे निघालेले...नदी पात्रात सूर्याचे सोनेरी किरणे उमटलेले पाहत...ठरलेल्या वेळी भेटायचे होते म्हणून ती निघाली आपल्याच धुंदीत... जरा वेगळ्याच खुशीत.

भेटीचे स्वप्नं डोळ्यात साठवून पोहचलीच ती...नदी किनारी...तो दुरूनच तीला दिसला...नदी काठावर नुसताच पाण्यात दगडे मारत...जणु तिची वाट पाहून थकलेला...तीच्या गाडीचा आवाज ऐकताच धावतच येवू लागला...नुसताच हसत, दोन्ही हात केसात फिरवत...लाजत हिरो सारखा.

ती ही लाजत, गालातच हसत गाडीवर हेल्मेट घालूनच बसून त्याला न्याहाळत होती...तो जसा जसा जवळ येत होता तशी तिच्या गालावर लाली व ओठांच्या पाकळ्या उमलल्या...हुरहूर ओढ...तो जरा थोडा दूरच उभा राहून पार थकल्यासारखा, कंबरेवर हात ठेवून वाकतो काय, लाजतो काय, हसतो काय...सारेच...दोघेही फक्त एकमेकांना फक्त लाजत पाहतच होते..काळ्या चेक्सचा कुर्ता, क्रिम रंगाचा लेगीन, क्रिम रंगाची मखमली ओढणी गळ्याभोवतीची घातलेली ती...आज जरा जास्तच सुंदर दिसत होती.

जसे तिने हेल्मेट काढला तसेच भिरभिर पूर्ण चेहऱ्यावर केस उडाले. कानातील मोठ मोठे कुंतल हवेने हलू लागले. पाहून सारे हे...जीव खाली वर होऊ लागला त्याचा...ती आपले केस, ओढणी सावरतच एकच धावत सुटली त्याच्याकडे...अगदी त्याचा घट्ट मिठीत....सगळी दुनिया एका बाजूला...अन् ते अविस्मरणीय क्षण एका बाजूला...शब्दात सांगणे कठीणच...काय नाव द्यावे या क्षणांना...का अशी जीवघेणी ओढ...एका भेटीसाठी तळमळ, हुरहूर...श्वासात तेजी...आता सर्व काही शांत…कित्येक मिनिटांनी तिने डोळे उघडले...तेव्हा डोळ्यासमोर नुसताच काळोख...सुन्न मन...आसवांचा पुर...ते एक गोड स्वप्नं होते...कधीही पूर्ण न होणारे...ती थोडी वैतागली, कावरीबावरी झाली. स्वतः ला सावरायला तीला बराच वेळ गेला. स्वतःशीच बोलून गेली काही का असेना पण स्वप्नं खूप गोड होतं...

-ज्योत्स्ना बोरकर, नागपूर