बाप रे, बाजरी एवढी महाग..!

किराणा सामान घेण्यासाठी पुरुषांचा सहभाग तसा विरळच असतो. हे सर्व काम गृहलक्ष्मीच करीत असते. त्यामुळे कोणती वस्तू काय भावाने मिळत आहे, याची नोकरदार पुरुषाला तशी फारशी कल्पना नसते. पत्नी आजारी असल्याने ही वेळ एकावर आली.

तो यादी घेऊन किराणाच्या दुकानात गेला. सामान घेतल्यावर त्याने बिलाची यादी पाहिली असता एक किलो बाजरीचा भाव पाहून तो उडालाच. दुकानदाराला सांगत ‘अहो, बाजरी ४५ रुपये किलो! काही तरी चुकले तुमचे.

नीट पाहा.’ त्यावर दुकानदाराने त्याला ‘तुम्ही कधीतरी येतात ना, तुम्हाला कशाचे भाव काय आहेत तेच माहिती नाही. अहो, पंधरा आणि वीस रुपये दर कधीच संपले, आहेत कुठे? घरी वहिनींना विचारा, त्या सांगतील’ असे सांगताच ओशाळल्यागत त्याने बिल चुकते केले.

()

चप्पलचा जावईशोध

जावई कधी सासुरवाडीला आला तर त्याच्यासाठी काय करू आणि काय नको, असे सासरच्यांना (सर्वच नव्हे) होऊन जाते. असाच एक लाडाचा जावई फार दिवसांनी सासुरवाडीला जातो. पोहोचायला रात्रच झालेली असल्याने घाईगडबडीत जेवण करून तो झोपी गेला.

सकाळी उठून पाहतो तर काय, एक चप्पल गायब झालेली असते. आता चप्पल कोण बरे घेऊन गेले असेल, असा विचार करीत थोडावेळ तो डोकं खाजवतो. मग लक्षात येते, की कुत्र्याने रात्री डाव साधला असेल.

जरा वेळ इकडे-तिकडे शोध घेतल्यावर एका खड्ड्यात ती सापडते. चला बुवा, किमान सासुरवाडीवरून परतताना अनवाणी पायांनी तरी यावे लागले नाही, याचे समाधान त्याच्या चेहऱ्यावर झळकते.