मागच्या श्रावणातली आठवण. घरासमोर नवीन इमारतीचे बांधकाम सुरू होते. तिथेच टपरीमध्ये वॉचमन बायको-मुलासह राहात होता. दीड वर्षांच्या गोपाळला त्याची आई रोज सकाळच्या कोवळ्या उन्हात वाळूच्या ढिगाऱ्यावर बसवायची आणि आजूबाजूलाच काम करीत राहायची. त्या दिवशी सकाळी मी चहा घेत गच्चीत बसले होते.

खाली ढिगाऱ्यावर गोपाळ खेळत होता. खेळता खेळता तो ढिगाऱ्यावरून घसरला आणि जमिनीवर आला. मग तो हळूच कसाबसा उभा राहिला, मग डुगूडुगू तोल सावरत, शेजारच्या भिंतीचा आधार घेत नीट उभा राहिला आणि एक पाय पुढे टाकून चालायचा प्रयत्न करू लागला. 

एक-दोन पावले टाकून पडला, पुन्हा उभा राहिला, पुन्हा दोन पावले. तिथेच काम करणारी त्याची आई अतिशय आश्‍चर्याने ते दृश्‍य पाहत होती. तिला तिचे बाळ चालू लागल्याचा अपार आनंद झाला होता. ती धावत गेली आणि पलीकडेच काम करणाऱ्या नवऱ्याला घेऊन आली. तोही झटकन आला. आता ते दोघे मुद्दामच आडोशाला, आवाज न करता शांत उभे राहिले. नैसर्गिक ऊर्मीमुळे गोपाळचे प्रयत्न चालूच होते. शेवटी त्याने सलग सहा-सात पावले टाकली, न पडता. 

शेवटी गोपाळच्या आईला राहावले नाही. ती पळत आली. तिने त्याला उचलून घेतले आणि खूप पापे घेतले. गोपाळचे बाबाही खूप खूष झाले. ते दोघे एकमेकांशी त्यांच्या भाषेत काही तरी बोलले. ती पटकन तिच्या टपरीत गेली आणि रुमाल घेऊन बाहेर आली. तिने रुमाल गोपाळच्या डोक्‍याला पट्टीसारखा बांधला. तिथेच आजूबाजूला असलेल्या झाडाचे एक फूल लांब देठ ठेवून तोडून आणले आणि मोरपिसासारखे त्या पट्टीत खोवले.

कौतुक भरल्या नजरेने दोघे जण त्यांच्या गोपाळकृष्णाकडे बघत राहिली, टाळ्या वाजवत राहिली. आता गोपाळही टाळ्या वाजवू लागला. त्यांचा तो आनंदसोहळा मी गच्चीतून बघत होते. कृष्णजन्माष्टमी खरे तर दोन-तीन दिवसांनंतर होती, पण त्या दोघांची गोपाळाष्टमी आधीच सुरू झाली होती.